به دنبال اعلام کمیسیون مستقل انتخابات، مبنی بر ریاست جمهوری مجدد آقای حامد کرزی، زمزمه هایی به گوش می رسد مبنی بر اینکه این اعلام در توافق با دولتمردان ایالات متحده،‌ انگلستان و سرمنشی سازمان ملل متحد و آن هم به طور مشروط،‌ انجام پذیرفته است. با این توضیح که این دوره ریاست جمهوری در واقع دو بخش دارد: یکی کوتاه و آزمایشی و دیگری بلند مدت  و واقعی، دوره کوتاه آن بدین صورت است که به کرزی و تیم او به مدت 6 ماه مهلت داده شده است تا در این مدت دست به اصلاحات زده و به هر شکلی که خود و تیم او می دانند،‌ دولت را از وضعیت نا به هنجار و نابسامانی  که با آن دست به گریبان است، بیرون کشیده و به سمت و سوی یک اداره قوی، سالم و به دور از هر گونه فساد و آسیبی به پیش ببرند و در غیر این صورت که اگر حامد کرزی و تیم او در این مدت آزمایشی نتوانند کاری از پیش ببرند، آن وقت تاریخ مصرف او و تیم اش بواقع تمام شده و باید به گونه ی محترمانه تاج و تخت را به کس یا کسانی تحویل بدهد که به نظر ایالات متحده و غرب، شایسته حکومت کردن در جهت منافع آنان، بر سرزمین و مردم افغانستان می باشد.

اما پرسش اینجاست که این فرصت 6 ماهه ی آزمایشی، آیا اساساً لازم بود که به کرزی و تیم او داده شود؟ رئیس جمهوری که چندین و چند از این فرصت های 6ماهه را در اختیار داشت که می توانست از هر یک از آنها بهترین بهره برداری ها را در عرصه ی خدمت به کشور و سرزمین خویش انجام داده و دل مردم سرزمین خویش را به دست گیرد.

نکته ای را که نباید از نظر دور داشت این است که بدنامی حکومت در افغانستان، چیزی نیست که برای ایالات متحده و به اصطلاح جامعه جهانی مهم باشد؛ چرا که آنان سالیان زیادی شاهدحکومتی درافغانستان بودندکه بررغم ناکارآمدی وملوث بودن به انواع فسادها،با حمایت همه جانبه ی آنان-امریکاوغرب-همچنان  به پیش می رفت.

وامااینکه چراایالات متحده وغرب ازحامدکرزی وتیم اودراین دوسه سال اخیرروگردانده اند، ازدیداین قلم علت دیگری غیراز"فسادحکومت" وغیرآن دارد.درسه چهارسال اخیرِمبارزه ناتوبابه اصطلاح تروریزم وموادمخدردرافغانستان،آسیب عمده نه به بدنه ی تروریزم،که به پیکره ی مردم بیگناه وغیرنظامی واردآمده است،که این موضوع اعتراض مردم وبه تبع آن عکس العمل رییس جمهورکرزی رابرانگیخت. وصدالبته که این اعتراضات وبه خصوص ازناحیه ی حامدکرزی به هیچ عنوان خوشایند دولتمردان کاخ سفید وفرماندهان ناتونبوده ونیست- ولواین اعتراض ازجانب رییس جمهوریک تاکتیک بوده وخیلی جدی هم نباشد-اماهمین مقدارهم برای ایالات متحده وغربی که خودراآقای جهان تصورمی کنند،قابل تحمل نیست!اگرچه ازاین حقیقت نیزنمی توان گذشت که آنچه در طی این چندین سال متمادی در افغانستان، بنام دولت داری و حکومت داری بر سرنوشت مردم تحمیل شده بود، البته که با هیچ ملاک و معیاری مطابق نبوده و در هیچ نقطه ای از جهان، بدیل و مانندی برای آن نمی توان سراغ گرفت.!!

فساد فراگیر و همه جانبه ی سیاسی، اجتماعی، اخلاقی و بدتر از همه اداری که حتی دامنگیر بسیاری از دولتمردان در زمان حکومت قبلی آقای کرزی شده و تا اکنون نیز ادامه دارد،‌ چیزی نیست که غرب و امریکا بتوانند در آیینه ی آن، نیک نامی و موفقیتی برای خویش ببینند. اماسخن دراین جاست که آیاایالات متحده وغرب،بواقع خواهان مبارزه باتروریزم به قول خودشان،برقراری صلح وثبات در خاورمیانه وایجادیک حکومت سالم وخدمتگذاردرافغانستان اند؟! نگارنده این سطور حتی شک هم نداردکه ادعاهای ایالات متحده وشرکای غربی آن ابداً جنبه واقعی نداشته واین گزافه گویی ها،عوام فریبی ای بیش نیست،وگرنه درعرض وطول چندین ساله ی حکومت ناسالم درافغانستان، آقایان آمریکایی وغربی کجابودند تا فساد راازحکومت افغانستان،برمی داشتند؟!

اما آیا کرزی و تیم او از این فرصت طلایی – لااقل برای آنان – استفاده خواهند توانست؟

به نظر نمی رسد حامد کرزی با ترکیب فعلی کابینه اش راه بجایی ببرد و تجربه نشان داده است که جابجایی مهره ها هم چندان به حل بحران کمک نخواهد کرد. پس دو راه بیشتر پیش پای کرزی وجود ندارد.

1- اینکه دست به دامن تکنوکرات های غربی شده و باز تعدادی از شخصیت های دو تابعیتی را به کمک بخواهد که البته آنها دل به افغانستان نداده و خدمتی به این خاک و این مردم نخواهند کرد، چرا که از دل این مردم برنخاسته اند تا درد آنان را لمس کرده باشند. در نتیجه با پرکردن جیب هایشان، راه بهشت موعودشان را پیش خواهند گرفت وباردیگر،این مردم را با همه ی گرفتاری ها، تنها خواهند گذاشت! 2- آنکه دست به یک خانه تکانی زده و چهره های خدمتگذار و دلسوز داخلی را به کار خواهد گماشت. اما این اول کلام است ودر کارنامه ی کرزی و تیم او در طی چندین سال گذشته، کدام نقطه یا نقطه های درخشانی از جهت خدمت به وطن و مردم، در آن دیده نمی شود تا موجب جلب و جذب و دلگرمی افراد دلسوز و اهل خدمت به وطن و مردم شود. لذا دور به نظر می رسد که افراد خدمتگذار و خوشنام، وارد محیطی شوند که آوازه بدنامی آن گوش جهانیان را پر کرده است.

بنابرشواهدی که گفته آمد،‌ عقلانی به نظر نمی رسد که آزموده را، بیازمایند و کشور و مردم افغانستان، یک باردیگر،آزمایشگاه اهداف و منافع بیگانگان قرارگیرد.به نظرمی رسد،بهترین گزینه این باشدکه ایالات متحده وغرب،ازخیررسانی به افغانستان ومنطقه بگذرندومردم افغانستان وخاورمیانه رابه حال خودبگذارند؛چراکه باپیروزی مجاهدان افغانستان،اگرغرب درپی تضعیف وضربه زدن به دولت نوپای اسلامی برنمی آمد،دولتمردان مجاهد،آنقدرفهم وشعورداشتندتابگونه ای عمل کنندکه کاربه لشکرکشی غرب وناتو- به هربهانه ای- به افغانستان ومنطقه
 نمی کشید.